මනමේ අතුරු කතාවක්...

ද්වන්දව යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට පෙර මනමේ කුමරු තම කුමාරිකාවට අවසාන වතාවට කතාකිරීමට වැදී රජුගෙන් අවසර ගත්තේය.මනමේ කුමරිය සිටියේ සා දෙනක් මෙන් බියෙන් තැති ගනිමිනි.වැදී රජුට නොඇසෙන මානයකට පැමිණි මනමේ කුමරු මෙසේ කුමරිය ඇමතීය.

'සොඳුර බිය නොවනු.ඇතිවූ තත්ත්වයට වගකිවයුත්තේ මමය.මම මෙහි වගකීම හා දඬුවම සම්පුර්ණයෙන්ම භාර ගනිමි.

ඇත්ත වශයෙන්ම මාහට නුඹ හා ප්‍රේමයෙන් බැඳී අවුරුදු ගණනක් හිඳ නුඹත් සමඟ වියපත් වීමට මට ආශාවක් තිබුණි.නමුත් නිසි මඟ යාම වෙනුවට අන්තරායක් දැන දැනම නුඹව මේ වනය හරහා රැගෙන ඒමට තරම් මම මුග්ධ වූයෙමි.

රාජාදී රාජගුරුන්ගේ ගුරුවරයා වූ දිසාපාමොක් ඇදුරු තුම ගෙන් ශිල්ප ශාස්ත්‍ර උගෙන කෙල පැමිණි මාහට මූව එක් අතක් පමණක් වුව භාවිතයෙන් මෙල්ල කල හැක.නමුත් කාරණය එය නොවෙයි...

මූ මරා දැමුවහොත් බොහෝ දුරක් විදිහෙන මේ කැලයේ පිරි ඉන්නා මූගේ ගෝත්‍රික සේනාව අප අල්ලා ගන්නවා නිසැකය.මට වධ දී අත්,පා වෙන්කර අවසානයේ සිව් කඩකට පලා මාව මේ වනයේ මායිම් සතරේ එල්වනු ඇත.

නුඹව මුන් එකිනෙකා විසින් දුෂණය කර මාස ගණනක් තිස්සේ සිර කුඩුවකට දමා මනදොල සපිරිමටම පමණක් වහලියක් මෙන් භාවිතා කරනු ඇත.නුඹ අනන්ත පිඩා ඉවසාගත නොහැකිව වැහැරී ගිය විට මුන් නුඹව පණපිටින්ම මාංශ භක්ෂක සත්වයින්ට ආහාරය පිණිස දමා අත් හැර දමා යනු ඇත.

දැන් හොඳින් මෙය අසාගන්න...මම මූ මල්ලව පොරයෙන් පරදවමි.
ඉන්පසු මාගේ අසිපත ඉල්ලා සිටිමි.නුඹ එය මට නොදිය යුතුය.
නැතිනම් මා වෙනුවට අසිපත වැදී රජුට පෑ යුතුය.ඒ ආකාරයෙන් නුඹට නුඹේ දුක්ඛදායක ඉරණමින් මඳ වෙලාවකට හෝ අත්මිදිය හැක.නුඹට වැදී රජු විසින් අභය දානය දී නිසි සත්කාර දක්වනු ඇත.ලැබෙන අවස්ථාව ගෙන පලායාමට උත්සාහ දරන්න.

නැතිනම් මාගේ මරණය පිලිබඳ පුවත දැනගත් වහාම පියරජු විසින් මේ වැද්දන් එකා බැගින් ගෙන උන්ගේ හිස් ගසා දමා ඒ හිස් වලින් පවුරු ප්‍රාකාරයේ ඇති උල් වැට සරසනු ඇත.එතෙක් ඉවසන්න.
දැන් මඳක් සමීපයට එන්න.නුඹට දිය යුතු අවසාන චුම්භනය මම නුඹේ කැළැල් නැති අඩ සඳක් මෙන් වූ නළල් තලය මත තබමි...''