Tuesday, July 18, 2017

vertex (1)

''සදේවකේ ලෝකේ,සමාරකේ සබ්‍රහ්මකේ''
(දෙවිවරු,මාරයින් බ්‍රහමයින් සහිත වූ විශ්වයේ)


දරුවා උපන්නේ 80 දශකයේදී මැද හරියේදී කඳු ගැටවලින් වටවූ ග්‍රාමයකටය.ගැලපෙන නැකත අනුව ඔහුට 'පුලතිසි' ලෙස නම ඔහුගේ දෙමාපියන් තෝරාගත්හ.

හෙතෙම කුඩා කල සිටම වැඩි දැගලීමක් හෝ ඇඩිල්ලක් නොමැති දරුවකු විය.මාස තුන හතර වන විට යමක් දෙස බලමින් හෝරා ගණනක් කල්පනා කිරීමට පටන් ගෙන තිබුණි.ඔහුගේ දෙමාපියන් මාමලා,නැන්දලා සහ අත්තා අත්තම්මාද ගුරුවරුන් වූහ. ඔහු උපන් මහ ගෙදර සිටියේ ඔහුගේ මව සහ ඇගේ දෙමාපියනුයි.පියා තරමක් දුර බැහැර පාසලක උගැන්වූ නිසා නිවසට පැමිණියේ සති අන්තයේ පමණි.තවද ගෙදර සහ අක්කර 3ක් පමණ වූ ගම්මිරිස්,පලතුරු වගාකළ වත්ත බලාගැනීමට වසර 5ක පමණ සිට ගමට අමුත්තෙකු ලෙස පැමිණි හැඩි දැඩි අගොරිස් එහි රැඳී සිටියේය.

දරුවාට අවුරුද්දක් පමණ වූ විට ඇවිදින්නට පටන් ගත්තේය.හෙතෙම නිවාසය පිටුපසට ගොස් තරමක් ගස් කොලන් සහිතව වනයක් මෙන් දිස්වන බැවුමේ ඇති වත්ත දෙස බලා සිටියේය.එම වත්තට පිවිසෙන තැනට මඳ දුරකින් කළු පැහැති තුඹසක් බැඳ තිබුණි.

මහගෙදර එකල බොහෝ පැරණි ගෙවල් මෙන්ම සොල්දරයකින් සමන්විත විය.කවුරුන් හෝ සොල්දරයට නැඟ ගමන් කිරීමේදී එහි සාදා තිබු ලෑලි තරමක ශබ්දයක් ගෙන දීමට සමත් විය.දිනක් දහවලක මව රැකියාව සඳහා සහ අත්තම්මා සමුපකාරය බලා පිටත්ව ගිය වෙලාවක සොල්දරයෙන් පැමිණි කෑගැසීමක් අසාදිවගිය අත්තා දුටුවේ ඔහුට කිසිදිනක අමතක කල හැකි දර්ශනයක් නොවේ.

කුඩා දරුවා හඬමින් සිටියේය.ඔහුගේ අත රුධිරයෙන් නැහැවී තිබුණි.තරමක් මැතින් අඩි 10ක් පමණ දිග කළු පැහැති දැවැන්ත නාගයකුගේ සිරුරක් වැටි තිබුණි.හොඳින් පරික්ෂා කලවිට අත්තා දුටුවේ කුඩා දරුවාගේ අතක නාගයාගේ කඳින් වෙන්වූ හිස රැඳී තිබු ආකාරයයි.හෙතෙම වහාම දරුවා වඩාගෙන පිරිසිදු කර අගොරිස් කැඳවා වහාම සොල්දරය ශුද්ධ පවිත්‍ර කරන ලෙස දැන්විය.හැඩි දැඩි යකෙකුටවත් බය නැති අගොරිස් සිද්ධිය අසා සුදුමැලි වී ගිය අයුරු දුටු අත්තා හට තරමක පුදුමයක් ඇතිවිය.නමුත් අගොරිස් දරුවාට ඉමහත් ලැදියාවකින් පසුවූ බව රහසක් නොවේ.

යන්තම් අවුරුද්ද පසුවූ දරුවා පියගැටපෙලින් සොදරයට නැග්ගේ කෙසේද සහ සොදරයේදී ඇවිදින විට දරුවාගේ පාතැබුම නිසා ශබ්දයක් නාවේ මන්දැයි අත්තාට ප්‍රහේලිකාවක් විය.නමුත් මේ සිද්ධිය කිසිවකුට නොකියන්න ඔහු තීරණය කරගත්තේ ''ගෑනුන්ගේ හැටි'' දන්නා නිසාවෙනි.පිරිසිදු කටයුතු වලින් ඉක්බිතිව අගොරිස් කැඳවා කිසිවකුට නොකියන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.නමුත් එය අවශ්‍ය වුවක් නොවේ.අගොරිස් කිසිවකු හා කතා කලේ නොකරම බැරි අවස්තාවක පමණි.

දරුවා අවුරුදු 3 පමණ වන විට හොඳින් කතාකරන්නට හැකිවිය.හෙතෙම බොහෝ විට අත්තම්මා අසලින් හිද ඇය කියූ කතා අසමින් සිටියේය.සුභාෂිතයේ,ලෝකෝපකාරයේ,සිරිත් මල්දමේ කවි ඔහුට පාඩම් කරවීමට අත්තම්මා සමත්විය.අවුරුදු 5 වන විට ඔහු ඕනෑම අකුරක් කියවන්නට සමත්වී සිටියේය.මේ අතර ඔහුගේ ලොකු අත්තා මියගියේ රහස අගොරිස්ට පමණක් දායාද කරමිනි.හැමෝම හඬමින් සිටි නමුත් අත්තාගේ දේහයට තරමක් ඔබ්බෙන් ඉතා සියුම් ආලෝකයක් තිබු බව දරුවා දුටුවේය.

ආදාහනයෙන් සති දෙක තුනකට පසු කුඩා පුලතිසි වත්තේ දුව පනිමින් සිටියේය.මේ අතර කහට ගහකින් පැමිණි ශබ්දයක් නිසා ඔහු ඉහල බැලුවේය.අත්තක සිට කළු ගුලියක් බිමට වැටෙන අයුරු ඔහුට පෙනෙන්නට විය.

බිමට පතිත වූ මිනිසා සිටගත්තේය.හෙතෙම අඩි 8ක් පමණ උසින් වූ කාල වරණ දේහයක් දරුවෙකි.රැවුල සහ කොණ්ඩය දිගට වැවී හැඩපලු ගැසී තිබුණි.දැඩි බැල්මකින් ඔහු පුලතිසි දෙස බලමින් ඉදිරියට ඇදෙන්නට විය.උඩුකය වසා කිසිවක් හැඳ නොසිටි ඔහුගේ සවිසම්පන්න බාහු උරතලය සහ පපුව දැඩි කළු පැහැයෙන් දිලිසුණි.කෙටි ඇඳුමකින් යටිකය වසා සිටි අතර එක් අතකින් මන්නයක් තරම් පළලින් යුතු කඩුවක් දරා සිටියේය.දරුවා විමතියෙන් බලාසිටි මුත් කෑගැසුවේ නැත.මේ අතර එක වරම දෙදෙනා අතරට අගොරිස් පැන්නේය.ඉන්පසු තමන්ට හැකිතාක් හඬ මෘදු කර ආදරයෙන් කුඩා පුලතිසිව ඇමතිය.


''බබා... ඉක්මනට ගෙදර යන්ට,ලොකු ඉස්කෝලේ නෝනා හොයනවා.''

මෙය ඇසු පුලතිසි තම අත්තම්මා සොයමින් දිව ගියේය.
(මතු සම්බන්ධයි)

No comments:

Post a Comment