Tuesday, June 13, 2017

teaser 1

ලේඛකයා ආයෙත් ගාලු මුවදොර...

'සුභ සැන්දෑවක් වේවා උද්‍යෝගී පාඨකයිනී අද අපට පෙනී යන පරිදි පශ්චිම යාමය වේලාසනින් උදාවී තියනවා.පොද වැස්සක් වැටෙන බව දැනට ආරම්භ වී ඇති කඩ වල නික්මෙන ආලෝකයේ පසුබිමින් පෙනී ගියත් මේ අවස්ථාවේ එක් කුඩයක් හෝ ගාලු මුවදොර දක්නට නොලැබීම තරමක ශෝචනීය තත්ත්වයක්.'

ලේඛකයා ඉන්නේ පිළිමේ ගාව.එතන තියන අඳුර නැතිකරල දාන පහනේ මලානික කහපාටට ඔහු ගොඩක් කැමතියි.

ඊට පොඩ්ඩක් විතර එහාට්ට වෙන්න එක් හාදයෙන් අඳුරේ මුවාව අරගෙන සිමෙන්ති බැම්මේ වාඩිවෙලා දැල්වෙන පුළිඟුවක් වරින් වර ඉහළ පහළ යවනවා.කොහොම වුණත් ඒ ඡායාව ලේඛකයට බොහොම හුරු පුරුදු කෙනෙක්ගෙ වෙන්න ඕනේ කියල හිතෙනවා.අර පුද්ගලයා ආලෝකයේ සීමාවේ ඉන්න ලේඛකය දැකල දැල්වෙන පුළිඟුව එක පාරක් උඩට අරගෙන (ඒක දීප්තිමත් වෙනවා) බිම දාල බැම්මෙන් නැගිටින්නේ පුළිඟුව පෑගෙන විදිහට.

ඔහු ලේඛකයගෙ ළඟට ඇවිත් හිනාවක් දානවා.ලේඛකය ඔහුව හඳුනාගන්නවා.ඒ තමා ලේඛකයට ඇත්තටම වෙන්න ඕනේ වෙලා තිබ්බ චරිතය.මේ චරිතය මීට කලිනුත් ලේඛකයට තැන තැන හම්බෙනවා.නමුත් මේ තරම් කිට්ටුවට හම්බුණු පළවෙනි වතාව.ලේඛකයා ඔහුව හඳුන්වන්නේ "වෙන්ඩ මම" කියලා.කොහොම වුණත් ඔහු එක්ක කලින් කතාකරන්න වෙලා නැහැ.මොකද හැම පාරකම ලේඛකයා ඔහුව දැක්කෙ තරමක් ඈතින්.
මේ අතර අර හිනාවත් එක්කම වෙන්ඩ මම කථා කරනවා.

" ඉතින්. කොහොමද? ඇත්තටම උඹට මේ වගේ තැනක මේ වගේ වෙලාවක අපර්ණව මතක් වෙන්නෙ නැද්ද?"

ශෝටක් ගහල ශර්ට් එකයි බාට දෙකයි දාල කොණ්ඩෙ අපිලිවෙලට හදාගෙන අහිපිල්ලමත් විදල යකඩ බින්දුවක් තියාගෙන ඉන්න ඔහු අහන්නේ කෙළින්ම 'ඩිරෙක්ට්' ප්‍රශ්නයක්.

අපර්ණා.


අපර්ණා කියන්නේ ලේඛකය කොළඹ ආව මුල් කාලේ බස් නැවතුම්පලේ ඔහු එන වෙලාවටම හිටිය ලස්සන කෙල්ලෙක්.එයා වැඩ කළේ මාධ්‍ය ආයතනයක.මුල් දවස් වල ඉඳන් එයාව ලේඛකය නෝටිස් කරගෙන හ්ටියත් එයාගෙ අවධානයට ලක්වෙන්නෙ ටික කාලයක් ගියහම. තරමක් තදබදයක් තියන බස් එකේ එයාගෙ පිටිපස්සෙන් නඟින ඔහු පුළුවන් තරම් උත්සාහ කරන්නේ ඇයගේ නොගෑවී ඉන්න.දවස් දෙක තුනක්ම බස් නැවතුමට එනකොට ඇය ඔහුව හඳුනාගන්නවා.පොඩි මිත්‍රශීලි හිනාවකින් ලේඛකයට සංග්‍රහයක් ලැබෙනවා.ඔය ගෑණු ළමයි නාඳුනන අය එක්ක හිනා වෙනවා නේ? අන්න ඒක හරි භයානකම වැඩක්.මොකද හොඳ ගෑණු ළමයි එහෙම නොදන්න අය එක්ක හිනාවෙන්නෙ නැහැ.

එහෙම හිනාවෙන ගෑණු ළමයෙක් අනික් හිනාව ලබන නාඳුනන්නා ඇය ගැන වටහාගන්න විදිහ පිලිබඳව ලොකු අවදානමක් දරාගෙන තමා වැඩේ කරන්න ඕනෙ. ඉතින් ලේකඛයා මේ කාරණේ ගැන දැනුවත්. ඔහුට ඇයගේ නිර්භීතකම ගැන පහන් හැඟීමක් ඇතිවුණු එක පුදුමයක් නෙවෙයි.හැබැයි පිළිතුරු හිනාවේ තත්වෙ ගැන ඔහුට තිබ්බෙ ලොකු සැකයක්.නමුත් ඇය ඒක පිළිගත් ආකාරයෙන් එච්චර අවුලක් නැතිවෙන්න ඇති කියල ඔහුට හිතුණා.

දැන් දෙන්න දන්නවා. ඔහු කථාකරනකම් ඇය බලාගෙන ඉන්න බව ලේකඛයට තේරෙනවා.දවසක් ඇය ලඟම අසුනක් ලේකඛයට හම්බෙනවා.ඇය ජනේලෙ ගාව අසුනෙ ඉඳල ආයෙත් සුහදතාවය ඉතිරිලා යන විදිහෙ සිනහවක් ඔහුට ලබාදෙනවා.මේක පැහැදිලිවම සංවාදයකට ආරම්භයක්.ඒත් වැඩේ කියන්නේ ලාවට පිළිතුරු හිනාවක් දෙන ඔහු සංවාදය පටන් ගන්නෙ නැහැ.
ඊට පස්සේ දවසේ ඉඳන් ඔහු බස් නැවතුම්පලට යන්නේ හිතාමතාම පැය බාගයක් විතර වේලාසනින්.ඔහු මෝටර් බයිසිකලයක් ගන්නේ ඒ සතියේමයි.
ලබන සතියේ ඔහු වෙනද වෙලාවටම බස් නැවතුම්පලට යනවා... ඇය ඉන්නවා... කල්පනාවක.ඔහුව දකින ඇයට මතුවන්නේ පුදුමයක් එක්ක සතුටක්.පාරෙන් එහා පැත්තෙන් ඉන්න ඔහුට ඇය අත වනනවා.
ලේකඛය එදා ඉඳල වැඩට යන්නේ බයිසිකලයෙන්.ඔහු මේ යන්නේ අර බස් නැවතුම්පල මඟහැරල යන්න තියන කෙටි පාරක.මොකක් හෝ හෙතුවක් නිසා ඔහු සොයපු ගොඩක් දේවල් ඇය තුල තියෙන බව ඔහු තේරුම් ගන්නවා. 

"අපර්ණා.." ඔහු ඒ නම ඇයට දෙනවා.ඇයගේ නම මොකක් වුණත් ඔහුට ඇය අපර්ණා.
දැන් මේ කතන්දරේ හොඳටම දන්න වෙන්ඩ මං ආයෙත් සිගරට් එකක් දල්වලා දුම් පිඹලා මෙහෙම අහනවා.

"මට මේකට උත්තර දීපන්. මේ මොහොතේ උඹට අතීතෙට යන්න පුළුවන්නම්,උඹ අර බස් එකේ ඒකිට එහා සීට් එකේ වාඩිවෙලා හිටිය අවස්ථාවට උඹ මොකද කරන්නේ?"
ලේකඛය සිනහවක් එක්ක මෙහෙම පිළිතුරු දෙනවා.


"මොනව කරන්නද බං. ඔය කරපු දේම තමා කරන්නේ ඉතින්."
මේ පිළිතුර අහන වෙන්ඩ මම හිනාවෙන්න ගන්නවා.ඊට පස්සේ මෙහෙම කියනවා. "උඹ ලේකඛයෙක් නෙවේ බං.looser කෙනෙක්.කැපිටල් L අකුරත් එක්කම."
සමුගැනීමක් නොකරම වෙන්ඩ මම මුහුද දිහාවට ඇවිදගෙන යනවා.

3 comments:

  1. සයිමො... බ්ලොග් එකට followers ගැජට් එක දාහං...

    ReplyDelete
  2. යේක මරු මචා.. තව කොටස්එනවනේ

    ReplyDelete